Albert Becker


Albert Ernst Anton Becker (ur. 13 czerwca 1834 w Quedlinburgu; zm. 10 stycznia 1899 Berlinie) - niemiecki kompozytor w okrsie romantyzmu. (wyznania ewangelickiego)

Życiorys


Becker studiował w latach 1853-56 kompozycję u Siegfrieda Wilhelma Dehna w Berlinie. W 1854 r. wstąpił do Akademii Śpiewu (Sing-Akademie) w Berlinie. W 1855 r. napisał pierwszą symfonię, w 1861 skomponował kolejną, która została nagrodzona przez »Gesellschaft der Musikfreunde in Wien« (Towarzystwo Przyjaciół Muzyki w Wiedniu). W 1881 r. został nauczycielem kompozycji w »Veitsches Konservatorium« w Berlinie, gdzie jego uczniem był Paul Graener. Od 1889 r. kierował berlińskim chórem »Königlicher Domchor«. W 1892 r. chciał zrezygnować z tej posady i przenieść się do Lipska jako kantor »Thomasschule«, ale na życzenie króla pozostał w Berlinie.

Stał się znany dzięki pieśniom, utworom instrumentalnym, szczególnie religijnym pieśniom chórowym z i bez orkiestry, wśród nich wielką mszą B-moll wystawioną w 1878 r. w Lipsku. Poza tym warte uwagi są »Geistliche Dialoge« (alt solo plus chór), oratorium »Selig aus Gnade«, kantata z okazji Reformacji, psalmy, motety i nowe opracowania staroniemieckich pieśni religijnych i dworskich z XIII wieku. W 1898 r. ukończył operę »Loreley«, która przypuszczalnie nigdy nie była wystawiona.

Oprócz wspomnianego Paula Graener uczniem jego był także Karl Straube.

Literatura


  • Robert Eitner: Becker, Albert. W: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Tom 46, Duncker & Humblot, Leipzig 1902, s. 309.
  • Friedrich Wilhelm Bautz: BECKER, Albert. W: Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (BBKL). Tom 1, Bautz, Hamm 1975, s. 448.

Linki