Eduard Erdmann


Eduard Erdmann (ur. 5 marca 1896 r. w Cēsis (pol. Kieś, niem. Wenden) (Łotwa); zm. 21 czerwca 1958 r. w Hamburgu) - pianista i kompozytor pochodzący z rodziny Niemców bałtyckich. (wyznania ewangelickiego)

Genealogia


Ojciec Georg Erdmann (zm. 1913), adwokat od 1902 w Rydze; matka Wilma z domu Kiparsky; brat jego dziadka Johann Eduard Erdmann (1805-1892), profesor filozofii; - ożenił się 30 czerwca 1919 r. w Berlinie z Irene von Willisch, z Łotwy; miał 4 dzieci, m.in. Jolanthe, która była 2 żoną Emila Nolde (1867-1956).

Życiorys


Eduard Erdmann uczęszczał do prywatnych gimnazjów von Eltza i od 1910 do von Tideböhl w Rydze, gdzie w 1914 r. zdał maturę. Od 1914 r. studiował muzykę w Berlinie u Conrada Ansorge (1862-1930) i Heinza Tiessena (1887-1971). Od 1919 r. koncertował w Niemczech i prawie całej Europie. W latach 1925-1935 był profesorem w Hochschule für Musik und Tanz Köln i kierował klasą mistrzowską fortepianu. Z powodu protestów przeciwko zwalnianiu i szykanowaniu żydowskich kolegów został pozbawiony urzędu przez władze nazistowskie i od tej pory działał jako pianista. W latach 1950-58 był profesorem w Hochschule für Musik und Theater Hamburg w Hamburgu.

Eduard Erdmann był pianistą o międzynarodowej renomie, interpretatorem muzyki klasycznej i nowoczesnej. Skomponował cztery symfonie, koncert fortepianowy, pieśni, utwory fortepianowe i pisał muzykę kameralną. W 1953 r, został wyróżniony nagrodą miasta Kilonii Kultur- und Wissenschaftspreis der Stadt Kiel. Eduard Erdmann mieszkał w domu wiejskim w Langballig (Szlezwik-Holsztyn) i był kolekcjonerem pierwodruków niemieckiej literatury oraz właścicielem dużej biblioteki.

Dzieła (wybór)


  • An den Frühling. 1920.
  • Symphonie in D-Dur für grosses Orchester op. 10. 1920.
  • Sonate für Violine. 1921.
  • Rondo für Orchester. 1921.
  • Klavierkonzert. 1928.
  • Konzertstück für Klavier und Orchester. 1946.
  • Monogramme. 1955.

Linki