Emanuel Kemper


Emanuel Philipp Kemper (ur. 14 czerwca 1844 r. w Lubece jako Emanuel Philipp Kempper; zm. 10 maja 1933 r. tamże) - niemiecki organista i budowniczy organów oraz założyciel firmy rodzinnej w Lubece. Firma stał się znana dzięki renowacji historycznych organów w północnych Niemczech i budowie nowych, które w tamtym czasie należały do największych na świecie. (wyznania ewangelickiego)

Życiorys


Emanuel (Philipp) Kemper

Emanuel (Philipp) Kemper był synem nauczyciela muzyki Adolfa Kempera. Po ukończeniu lubeckiej szkoły katedralnej wyuczył się zawodu cieśli. Ostatecznie nauczył się budowy organów w duńskiej firmie Marcussen & Søn. Lekcje gry na tym instrumencie pobierał u organisty Johanna Stiehla w kościele św. Jakuba w Lubece (niem. Jakobikirche) i w kościele Reformowanym (niem. Reformierte Kirche) u organisty Konrada Geibela, brata Emanuela Geibela (1815-1884). Jego własna firma została założona w 1868 roku.[1] Ponieważ przejął firmę budowniczego organów Theodora Vogta powierzono mu pieczę prawie nad wszystkimi organami w Lubece. Od 1872 do 1930 r. działał także jako organista w kościele św. Jakuba w Lubece, gdzie jego następcą został Hugo Distler (1908-1942).

Karl (Reinhold) Kemper

Jego syn Karl (Reinhold) Kemper (ur. w 1880 r. w Lubece; zm. w 1956 r. tamże) przejął w 1910 r. przedsiębiorstwo, które odtąd nazywało się Emanuel Kemper & Sohn. Karl Kemper wprowadził ponownie mechaniczną wiatrownicę rejestrową (podłużną) i został wybitnym przedstawicielem ruchu organowego.[2] Jego staranna renowacja organów w Altenbruch (1925), przy której doradcą był Hans Henny Jahnn (1894-1959) i restauracja barokowych organów w 1920 i 1930 r. dowodziły jego odpowiedzialnego obchodzenia się z historycznym materiałem. [3] Według projektu Jahnna wykonał organy w Heinrich-Hertz-Schule w Hamburgu. W 1919 r. forma została powiększona i końcem 1920 r. powstała jej filia w Prusach Wschodnich. Pojedyncze organy zostały dostarczone do Luksemburga, środkowej Nadrenii i Rzymu.

Emanuel (Magnus) Kemper

Wnuk Emanuel (Magnus) Kemper (ur. w 1910 r. w Apenrade (obecnie duńskie Aabenraa); zm. w 1978 r. w Lubece) ograniczył swoją działalność do północnych Niemiec i środkowej Nadrenii.[4] Zniszczenia po II wojnie światowej przyniosły duże zapotrzebowanie na nowe organy i remont zniszczonych. Jego renowacje są z dzisiejszej perspektywy krytycznie oceniane.[5] Po jego śmierci firma została rozwiązana i ponownie otworzona jako Lübecker Orgelbau GmbH (E. Kemper) pod kierownictwem Emanuela III Kempera (ur. w 1947 r. w Lubece).

Literatura


  • Artykuł powstał na podstawie Emanuel Kemper w de.wikipedia.org.
  • Hermann Fischer: 100 Jahre Bund deutscher Orgelbaumeister. Orgelbau-Fachverlag, Lauffen 1991, ISBN 3-921848-18-0.
  • Harald Vogel, Günter Lade, Nicola Borger-Geweloh: Orgeln in Niedersachsen. Hauschild, Bremen 1997, ISBN 3-931785-50-5.

Przypisy


  1. Fischer: 100 Jahre Bund deutscher Orgelbaumeister. 1991, s. 221.
  2. Fischer: 100 Jahre Bund deutscher Orgelbaumeister. 1991, s. 221.
  3. Vogel: Orgeln in Niedersachsen. 1995, s. 13, 221.
  4. Fischer: 100 Jahre Bund deutscher Orgelbaumeister. 1991, s. 222.
  5. Vogel: Orgeln in Niedersachsen. 1995, s. 61, 64, 278.