Ernst von Meier


Ernst von Meier (ur. 12 października 1832 r. w Brunszwiku jako Ernst Ludwig Arnold Meier; zm. 21 kwietnia 1911 r. w Berlinie) - niemiecki prawoznawca i historyk. (wyznania ewangelickiego)

Genealogia


Ojciec Ernst Meier (1790-1874), doktor prawa, adwokat i rajca miejski w Brunszwiku, syn pastora Ludwiga (1747-1824) i Luise Berkhan (1757-1846); matka Luise (1812-78), córka Rudolpha Lüderßena (1778-1826), doktora prawa, sędziego apelacyjnego i Louise Eschenburg (1785-1843); brat Heinrich (1842-1923), historyk; - ożenił się w Oppin (obecnie dzielnica miasta Landsberg) w 1874 r. z Wally (1845-1913), córką doktora prawa Moritza von Beurmanna (1802-70), nadprezydenta Prowincji Poznańskiej, potem kuratora uniwersytetu w Halle i Agnes Freiin von Teubern (1812-71); szwagier Moritz von Beurmann (zm. 1863), badacz Afryki; bezdzietny.

Życiorys


Meier studiował w latach 1852-55 na uniwersytecie w Heidelbergu u prawników Roberta von Mohla (1799-1875) i Juliusa Jolly (1823-1891), historyków Ludwiga Häussera (1818-1867) i Georga Gervinusa (1805-1871). Od 1855 r, kontynuował studia w Berlinie, gdzie słuchał wykładów Carla Gustava Homeyera (1795-1874) i Aemiliusa Ludwiga Richtera (1808-1864), u którego doktoryzował się w 1856 r. dysertacją z zakresu prawa kościelnego (»Die Rechtsbildung in Staat und Kirche«), po zdanym w 1855 r. pierwszym egzaminie prawniczym. Końcem 1856 r. udał się na uniwersytet do Getyngi w celu habilitacji z dziedziny prawa kościelnego, historii prawa niemieckiego oraz prawa państwowego. Opublikowane w 1861 pierwsze rozdziały pisma o "edukacji prawniczej" wywołały jego ostrą krytykę nie tylko w Getyndze. Spowodowała ona, że końcem 1865 r. udał się do Berlina, gdzie początkiem 1866 r. habilitował się.

Od 1867 r. pracował jako referendarz w Szczecinie (wówczas niem. Stettin), a w 1868 r. został profesorem nadzwyczajnym na uniwersytecie w Halle. W Halle był członkiem komisji okręgu i jako ochotnik wziął udział w wojnie francusko-pruskiej w 1870-1871. Tam też w 1871 r. awansował na profesora zwyczajnego i jako pierwszy w Rzeszy prowadził regularnie wykłady z prawa administracyjnego. Od 1886 r. piastował stanowisko kuratora na uniwersytecie w Marburgu, a od lutego 1888 r. takie samo stanowisko na uniwersytecie w Getyndze. W Getyndze należał czasowo do Deutscher Nationalverein. W lipcu 1894 r. po sporze z ministrem Friedrichem Althoffem (1839-1908) wrócił do Berlina, gdzie w następnych latach poświęcił się całkowicie nauce.

W 1888 r. otrzymał od państwa pruskiego tytuł szlachecki, w 1894 r. uniwersytet w Getyndze nadał mu tytuł doktora honoris causa filozofii, a w 1901 r. został członkiem Akademii Nauk w Getyndze.

Naukowo i literacko Meier zajmował się prawem kościelnym, państwowym, administracyjnym, międzynarodowym, historią i polityką. Ze względu na prowadzone od 1870 r. wykłady z prawa administracyjnego uważany jest za współzałożyciela tej dziedziny naukowej. Pierwsze ogólnoniemieckie przedstawienie prawa administracyjnego pochodziło zarówno od niego, jak również z istniejących przepisów dotyczących podatków, kolei, fabryk, rzemiosł, handlu, kas zapomogowo-pożyczkowych itd.. Znaczenie miały nie tylko jego prace ograniczające się do prawa. Napisał historię pruskich reform w XIX w. (»Die Reform der Verwaltungsorganisation unter Stein und Hardenberg«, 1881), a w kolejnym obszernym dziele zbadał wpływy francuskie na pruskie prawodawstwo (»Französische Einflüsse auf die Staats- und Rechtsentwicklung Preußens im 19. Jahrhundert«, 2 tomy, 1907-1908).

Dzieła (wybór)


  • Ius, quod de forma matrimonii ineundi valet, quomodo ex pristina iuris condicione profectum sit, disquiritur. 1856.
  • Die Rechtsbildung in Staat und Kirche. 1861.
  • Über den Abschluss von Staatsverträgen. 1874.
  • Hannoversche Verfassungs- und Verwaltungsgeschichte : 1680 - 1866. 2 tomy, 1898-1899.
  • Französische Einflüsse auf die Staats- und Rechtsentwicklung Preussens im XIX. Jahrhundert. 2 tomy, 1907-1908.

Literatura


  • Joachim Rückert: Meier, Ernst von. W: Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 16, Duncker & Humblot, Berlin 1990, ISBN 3-428-00197-4, s. 647-649.

Linki