Eugen Bormann


Eugen Ludwig Bormann (ur. 6 października 1842 w Hilchenbach; zm. 4 marca 1917 w Klosterneuburgu) – niemiecki filolog klasyczny, historyk i epigrafik. (wyznanie ewangelickie)

Genealogia


Ojciec Ludwig, radca prawny; matka Amalie Ohler; – ożenił się 1) w 1877 z Anną Koch z domu Frommann, 2) w 1881 z Auguste Rohrdantz; miał 2 synów i 5 córek.

Życiorys


Bormann uczęszczał do gimnazjum Landesschule Pforta w Schulpforte. Następnie studiował filologię klasyczną i historię w Bonn u Otto Jahna (1813–1869) i Friedricha Ritschla (1806–1876) oraz w Berlinie u Augusta Boeckha (1785–1867), Eduarda Gerharda (1795– 1867) i Theodora Mommsena (1817–1903), który wprowadził go w zagadnienia łacińskiej epigrafiki. W 1865 r. doktoryzował się w Berlinie dysertacją pt. De Syriae provinciae Romanae partibus capita nonnulla.

Jako współpracownik Corpus Inscriptionum Latinarum (CIL) odbył w latach 1865–1869 liczne podróże do Włoch. W 1870 r. został ciężko ranny w wojnie niemiecko-francuskiej. Od 1871 r. był nauczycielem filologii klasycznej w berlińskim gimnazjum Gymnasium zum Grauen Kloster. W 1881 r. został profesorem zwyczajnym historii starożytnej i filologii klasycznej na uniwersytecie w Marburgu i w 1885 r. profesorem historii antycznej i epigrafiki w Wiedniu. Jego zasługą jest, że założone przez Otto Hirschfelda (1843–1922) i Alexandra Conze (1831–1914) w Wiedniu seminarium archeologiczno-epigraficzne zyskało międzynarodową renomę. W 1914 r. Bormann przeszedł na emeryturę.

Prawie cała działalność publikacyjna Bormanna poświęcona jest przede wszystkim inskrypcjom z Włoch i granicy rzymskiej w Austrii (Carnuntum, Lauriacum). Wzorowe są jego wprowadzenia historyczno-topograficzne do poszczególnych rozdziałów w opracowanym przez niego 9 tomie CIL.

Bormann był członkiem Wiedeńskiej Akademii Nauk i od 1902 r. korespondencyjnym członkiem Pruskiej Akademii Nauk w Berlinie.

Dzieła (wybór)


  • Ungedruckte lateinische Inschriften, Berlin : Unger (Grimm), 1871.
  • Inscriptiones Antiquae Sassinates, 1874.
  • Bemerkungen zum schriftlichen Nachlasse des Kaisers Augustus, Marburg : Pfeil, 1884.
  • Denkmäler etruskischer Schriftsteller, Wien, 1899.

Literatura


  • Artur Betz: Bormann, Eugen w Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 2, Duncker & Humblot, Berlin 1955, ISBN 3-428-00183-4, s. 465.

Linki