Ferdinand Gottlieb von Gmelin


Ferdinand Gottlieb von Gmelin (ur. 10 marca 1782 w Tybindze, Księstwo Wirtembergii; zm. 21 grudnia 1848 w Tybindze, Królestwo Wirtembergii) - wirtemberski lekarz, przyrodnik, chemik i przyjaciel Johanna Ludwiga Uhlanda. (wyznania ewangelickiego)

Życiorys


Ferdinand Gottlieb von Gmelin, bratanek Samuela Gottlieba Gmelina, studiował w Tybindze medycynę. W 1802 r. otrzymał tytuł doktora medycyny po obronie dysertacji Observationes phys. et chem. de electricitate et galvanismo , po czym odbył kilkuletnią podróż przez Niemcy, Włochy i Francję. Po powrocie do kraju został w 1805 r. profesorem nadzwyczajnym historii naturalnej (przyrodoznawstwo) i medycyny, a w 1810 awansował na profesora zwyczajnego. W 1823 r. otrzymał order Orden der Württembergischen Krone (Order Wirtemberskiej Korony). Posadę na uniwersytecie piastował, aż do śmierci w 1848 roku.

Dzieła (wybór)


  • Allgemeine Pathologie des menschlichen Körpers. 1813.
  • Theses Medicae ac Chirurgicae. 1820.
  • Grundsäze der richtigen Behandlung der Trauben bei der Bereitung der Weine in Württemberg und Regeln, nach denen auch andere als die gewöhnlichen Sorten von Weinen und namentlich französische bereitet werden können. 1822.
  • Beobachtungen über die Bedingungen, unter denen die Häufigkeit des Pulses im gesunden Zustand verändert wird. 1825.
  • Ueber das Winden der Pflanzen : Eine botanisch-physiologische Abhandlung, welche von der medicinischen Facultät der Universität Tübingen im Jahr 1826 als Preisschrift gekrönt wurde. 1827.
  • Allgemeine Therapie der Krankheiten des Menschen. 1830.
  • Critik der Principien der Homöopathie. 1835.
  • Ueber eine widernatürliche Verdünnung des Hinterhauptbeins bei einem Kinde: eine Inaugural-Dissertation. 1837.

Literatura


  • August Hirsch: Gmelin, Ferdinand von. W: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Tom 9, Duncker & Humblot, Leipzig 1879, s. 267.

Linki