Friedrich Curschmann


Carl Friedrich Curschmann (ur. 21 czerwca 1805 r. w Berlinie; zm. 24 sierpnia 1841 r. we Wrzeszczu (wówczas niem. Langfuhr, dzisiaj część Gdańska)) - niemiecki kompozytor i śpiewak. (wyznania ewangelickiego)

Genealogia


Ojciec Friedrich (1772-1807), handlarz winem; matka Henriette Emilie z domu Sulzer, wdowa po Beinie; - ożenił się w 1837 r. z Rose Eleonore Behrend (1818-42), śpiewaczką.

Życiorys


Już jako berliński gimnazjalista młody Curschmann wzbudzał uznanie swoim pięknym głosem podczas świąt szkolnych i przedstawień muzyki kameralnej. Od 1824 r. studiował prawo w Berlinie, potem na życzenie matki w Getyndze, gdzie postanowił całkowicie poświęcić się muzyce. Ludwig Spohr (1784-1859) polecił go działającemu wówczas w orkiestrze w Kassel Moritzowi Hauptmannowi (1792-1868) jako ucznia teorii muzyki, ale sam też go uczył. Początkowo pisał utwory kościelne. 29 października 1828 r. została wystawiona z sukcesem w teatrze dworskim w Kassel jego operetka »Abdul und Erinnieh oder die Toten«. W tym samym lub następnym roku wrócił do Berlina i całkowicie poświęcił się twórczości muzycznej oraz dawał lekcje śpiewu. Razem z żoną, śpiewaczką należeli od 1836 r. do Berlińskiej Akademii Śpiewaczej (niem. Berliner Singakademie) i brali aktywny udział w życiu muzycznym berlińskich kręgów towarzyskich, gdzie prezentował swoje pieśni.

Curschmann komponował przede wszystkim pieśni, które znalazły licznych zwolenników, zwłaszcza na północy Niemiec. Oprócz tego pisał muzykę do wierszy Johanna Wolfganga von Goethe (1749-1832), Friedricha Schillera (1759-1805), Heinricha Heine (1797-1856) i Friedricha Rückerta (1788-1866). Dużą część jego kompozycji stanowiła muzyka kościelna.

Curschmann zmarł nieoczekiwanie 24 sierpnia 1841 r. we Wrzeszczu na zapalenie wyrostka robaczkowego.

Literatura


  • Rochus von Liliencron: Curschmann, Carl Friedrich. W: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Tom 4, Duncker & Humblot, Leipzig 1876, s. 649.
  • Willi Kahl: Carl Friedrich Curschmann. W: Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 3, Duncker & Humblot, Berlin 1957, ISBN 3-428-00184-2, s. 442.

Linki