Georg Kaibel


Georg Kaibel (ur. 30 października 1849 w Lubece; zm. 12 października 1901 w Getyndze) – niemiecki filolog klasyczny i profesor na uniwersytetach we Wrocławiu (1879–1882), Rostocku (1882–1883), Greifswaldzie (1883–1886), Strasburgu (1886–1897) i Getyndze (1897–1901). Jego prace dotyczące greckich inskrypcji i krytyczne wydania tekstów były podstawą dla pracy źródłowej filologii klasycznej w XX wieku. (wyznanie ewangelickie)

Genealogia


Ojciec Friedrich (1810–85), handlarz muzykaliami w Lubece; matka Louise Helene Meyer (1816–77); dziadek rzeźbiarz Jonhann Gottfried Schadow (1764–1850); – ożenił się w Berlinie-Lichterfelde w 1880 z Adelheid (1858– po 1935), córką malarza Felixa Schadow (1819–1861) i Eugenie d’Alton-Rauch; dzieci 2 córki Else Marie, Agnes.

Życiorys


Po ukończeniu gimnazjum Katharineum w Lubece Georg Kaibel studiował w latach 1868–72 filologię klasyczną najpierw w Getyndze, a od 1869 w Bonn, gdzie słuchał wykładów Hermanna Usenera (1834–1905) i Franza Büchelera (1837–1908). W 1871 r. wygrał postawione przez nich zadanie konkursowe, które polegało na zebraniu inskrypcji zachowanych greckich wierszy i ich opracowanie. Na podstawie fragmentów z tej pracy pt. De monumentorum aliquot Graecorum carminibus został w tym samym roku doktorem filozofii. W 1872 r. zdał egzamin państwowy dla nauczycieli szkół wyższych. W latach 1872–74 był stypendystą Niemieckiego Instytutu Archeologicznego (niem. Deutsches Archäologisches Institut) w Rzymie, gdzie zaprzyjaźnił się z Theodorem Mommsenem (1817–1903). Razem z kolegą ze studiów, Ulrichem von Wilamowitz-Moellendorffem (1848–1931) podróżował w 1873 r. po Grecji. W 1874 r. odbył praktykę szkolną w Elberfeldzie i w latach 1875–78 był nauczycielem w Askanisches Gymnasium w Berlinie. W 1878 r. habilitował się w Getyndze z filologii klasycznej, w 1879 r. został profesorem nadzwyczajnym we Wrocławiu, w 1882 profesorem zwyczajnym w Rostoku, w 1883 w Greifswaldzie, w 1886 w Strasburgu i w 1897 w Getyndze. Od 1883 r. był współwydawcą czasopisma Hermes.

Twórczość i dokonania


Działalność Georga Kaibela skupiała się przede wszystkim na epigramatyce i epigrafice, drugiej sofistyce i komedii greckiej. Pisemnie zachowane epigramaty, którymi zajmował się już w pracy konkursowej i swojej dysertacji (obie 1871) zebrał w publikacji Epigrammata Graeca ex lapidibus conlecta (1878). Brał udział w zainspirowanej przez Mommsena edycji Inscriptiones Graecae wydając Inscriptiones Italiae et Siciliae (IG XIV, 1890). Uzupełnił też drugie wydanie Mommsena Res Gestae Divi Augusti ex monumentis Ancyrano et Apolloniensi (1883) o objaśnienie tłumaczeń greckich tekstów.

Jego zainteresowanie drugą sofistyką nie ograniczyło się tylko do Atenajosa z Naukratis, którego wydał Deipnosophistae (Uczty mędrców), lecz także opublikował pisma Dionizjusza z Halikarnasu (1885), Galena Protreptikos (1894), Longosa (1899) i Frynicha (1899).

Wspólnie z Wilamowitzem-Moellendorffem wydał w 1891 r. papirusy Athenaion politeia autorstwa Arystotelesa (tom 1 i 2 w 1891, tom 3 w 1898). Już w 1891 r. ukazało się ich niemieckie tłumaczenie dokonane przez niego i Adolpha Kießlinga (1837–1893). W ramach zaplanowanego przez Wilamowitza-Moellendorffa wydania fragmentów wszystkich greckich poetów pracował od 1890 r. nad dziełem Comicorum Graecorum fragmenta, z czego ukazał się w 1899 r. tylko pierwszy tom. Wydał także Elektrę (1896) i Antygonę (1897) Sofoklesa w ramach projektu Sammlung wissenschaftlicher Commentare zu griechischen und römischen Schriftstellern.

Dzieła (wybór)


  • De monumentorum aliquot Graecorum carminibus. 1871.
  • Epigraphica. 1873.
  • Epigrammata Graeca ex lapidibus conlecta. 1878.
  • De inscriptione Halaesina commentariolus. 1882.

Literatura


  • Gerhard Baader: Kaibel, Georg w Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 11, Duncker & Humblot, Berlin 1977, s. 31.

Linki