Gottfried Bernhardy


Gottfried Bernhardy (ur. 20 marca 1800 r. w Gorzowie Wielkopolskim (wówczas niem. Landsberg an der Warthe); zm. 14 maja 1875 r. w Halle (Saale)) - niemiecki filolog klasyczny pochodzenia żydowskiego.

Genealogia


Ożenił się w 1829 r. z Henriette Meyer (zm. 1853) z Berlina; miał 4 córki.

Życiorys


Bernhardy był synem zubożałego kupca żydowskiego. Dzięki pomocy braci ojca, którzy prowadzili interesy w St.Petersburgu Gottfried Bernhardy mógł uczęszczać od 1811 r. do Joachimsthalsche Gymnasium w Berlinie. Od 1817 r. studiował filologię na uniwersytecie w Berlinie, gdzie słuchał wykładów m.in. Friedricha Augusta Wolfa (1759-1824), Augusta Boeckha (1785-1867) i Philipp Karl Buttmann (1764-1829).

W 1820 r. został członkiem seminarium pedagogicznego Seminar für gelehrte Schulen i w ramach praktyki musiał pracować jako pomocniczy nauczyciel w Friedrichswerderschen Gymnasium. 30 października 1822 r. otrzymał tytuł doktora filozofii i w tym samym roku opublikował swoje pierwsze pismo »Eratosthenica«, zbiór rozproszonych i różnego rodzaju aleksandrynów. W 1823 r. habilitował się i pracował jako privatdozent na uniwersytecie w Berlinie, gdzie 28 marca 1825 r. został profesorem nadzwyczajnym. Oprócz wykładów i kierowania oddziałem filologicznym seminarium prowadził także w 1825 i 1826 zajęcia w ostatniej klasie Cauer'sche Erziehungsanstalt w Charlottenburgu, które ograniczały się do przygotowania kilku wychowanków do studiów.

W 1829 r. opublikował dzieło »Wissenschaftliche Syntax der griechischen Sprache«, w którym postawił sobie zadanie zrozumienia sztuki syntaktycznej Greków w ich ustawach i poglądach oraz wykazania kontekstu jej rozwoju historycznego w osobliwościach zmieniających się okresów językowych. Pracę tę bardzo chwalił Christian August Lobeck (1781-1860). W 1829 r. otrzymał nominację na profesora zwyczajnego i powołanie jako następca Karla Christiana Reisiga (1792-1829) na uniwersytet w Halle. W Halle został także dyrektorem seminarium filologicznego. Spotkał tam Christiana Gottfrieda Schütza (1747-1832 ) i Moritza Hermanna Eduarda Meiera (1796-1855). Kilka razy był dziekanem wydziału filozoficznego, w latach 1841-1843 prorektorem i od 1844 r. kierował biblioteką uniwersytecką. W latach 1831-1861 był członkiem komisji egzaminującej przyszłych nauczycieli gimnazjalnych.

Od 1846 r. był członkiem korespondencyjnym Pruskiej Akademii Nauk, od 1853 r. Bawarskiej Akademii Nauk, od 1866 r. Rosyjskiej Akademii Nauk, a w 1862 r. otrzymał tytuł tajnego radcy rządu. Bardziej niż te wyróżnienia ucieszył go udział w 1872 r. jego uczniów podczas jego jubileuszu 50-lecia z okazji otrzymania tytułu doktora, którzy założyli fundację Bernhardy-Stiftung wspierającą studentów studiujących filologię i przekazali na jej rzecz 1000 talarów.

Gottfried Bernhardy zmarł 14 maja 1875 r. w Halle (Saale).

Dzieła (wybór)


  • Eratosthenica. 1822.
  • Wissenschaftliche Syntax der Griechischen Sprache. 1829.
  • Grundriß der Römischen Litteratur. 1830.
  • Grundriß der Römischen Litteratur. 1832.
  • Prolusio de tempore aliisque quibus dam Trinummi Plautini. 1845.
  • Grundriss der griechischen Litteratur: mit einem vergleichenden Ueberblick der Römischen. 2 tomy, 1836/1876.

Literatura


  • Friedrich August Eckstein: Bernhardy, Gottfried. W: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Tom 2, Duncker & Humblot, Leipzig 1875, s. 462-465.

Linki