Hans von Marées


Hans von Marées (ur. 24 grudnia 1837 w Elberfeld (obecnie dzielnica Wuppertalu); zm. 5 czerwca 1887 w Rzymie) – niemiecki rysownik, grafik i malarz. (wyznanie luterańskie)

Genealogia


  • Ojciec : Adolf (1801–74), pruski prezydent kamery w Koblencji.
  • Matka : Friederike (1810–64), córka hurtownika i fabrykanta Davida Susmanna i Friederike Nathan.
  • Brat : Georg (1834–88), pruski oficer i pisarz.
  • Stan cywilny : kawaler.

Życiorys


Hans von Marées rozpoczął w 1853 naukę w Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie i od 1854 był uczniem Carla Steffecka (1818–1890), z którym rozstał się już po roku. Po pięciomiesięcznym pobycie w Wörlitz, gdzie na zlecenie księcia Anhaltu stworzył wiele rysunków, przeniósł się w zimie 1857 do Monachium. Tam malował początkowo sceny batalistyczne w tradycji szkoły berlińskiej, potem liczne portrety, wśród nich Karla Rauppa (1837–1918), Heinricha Antona Hegera (1832–1888), Ludwiga Meixnera (1828–1885), Augusta Cesara (1837–1907) i Adolpha Hornemanna (1813–1890), jak również swój autoportret z przyjacielem Franzem von Lenbachem (1836–1904). W październiku 1864 razem z Lenbachem wyjechał na zlecenie hrabiego Adolfa Friedricha von Schacka do Włoch, aby w Rzymie i Florencji wykonać kopie obrazów. We Florencji poznał Anselma Feuerbacha (1829–1880), z którym pozostawał w stałym w kontakcie. W tym czasie poznał też rzeźbiarza Adolfa von Hildebranda (1847–1921), z którym się wiele lat przyjaźnił. W 1868 zerwał z hrabią, a jego nowym mecenasem został teoretyk sztuki Konrad Fiedler (1841–1895). W czasie wspólnej podróży z Fiedlerem odwiedził Hiszpanię (1869), Francję i Holandię (1870). Powstałe po podróży obrazy wykazują wpływ malarstwa francuskiego. Po krótkim pobycie na wojnie z Francją osiadł w Berlinie i razem z Hildebrandem wynajął atelier. W 1871 i 1872 przebywał przez dłuższy czas w Dreźnie. W Berlinie i Dreźnie malował prawie wyłącznie portrety, które wykazywały wpływ Édouarda Maneta (1832–1883) i Francisco Goi (1746–1828) (portret Irene Koppel III, Clemens-Sels-Museum, Neuß).

W maju 1873 udał się przez Wiedeń do Neapolu, gdzie od lipca do listopada razem z Hildebrandem wykonał freski w Stacji Zoologicznej (Stazione Zoologica Anton Dohrn). Końcem listopada wyjechał do Florencji i razem z Hildebrandem wynajął tam atelier i mieszkanie. W tym czasie Marées utrzymywał też ścisły kontakt z Arnoldem Böcklinem (1827–1901). Florencki okres twórczości charakteryzował się wielką produktywnością, która zakończyła się we wrześniu 1875 wraz z zerwaniem z Hildebrandem. W 1875 Hans von Marées osiadł ostatecznie w Rzymie i odbywał tylko krótkie podróże po Włoszech i do Niemiec. Od około 1880 skupił się wokół niego krąg uczniów, do których należeli, m.in. Hermann Prell (1854–1922) i Artur Volkmann (1851–1941).

Twórczość Hansa von Maréesa doceniona została dopiero ok. 1900, kiedy jego dzieła zaprezentowano podczas monumentalnych wystaw w Monachium i Berlinie oraz opublikowaniem trzytomowego dzieła Hans von Marées, sein Leben und Werk przez Juliusa Meiera-Graefe (1867–1935).

Literatura


  • Konrad Fiedler: Hans von Marées. München 1889.
  • Hyacinth Holland: Marées, Hans von w Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Tom 52, Duncker & Humblot, Leipzig 1906, s. 190–196.
  • Julius Meier-Gräfe: Hans von Marées, sein Leben und Werk. 3 tomy, München/Leipzig 1909/10.
  • Ludwig Justi: Hans von Marées. Berlin 1921.
  • Julius Meier-Graefe: Der Zeichner Hans von Marées. München 1925.
  • Uta Gerlach-Laxner: Marées, Hans von w Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 16, Duncker & Humblot, Berlin 1990, ISBN 3-428-00197-4, s. 145. (online).

Linki