Heinrich Friedrich Füger


Heinrich Friedrich Füger (ur. 8 grudnia 1751 r. w Heilbronnie; zm. 5 listopada 1818 r. w Wiedniu) - niemiecki malarz historyczny, portrecista i miniaturzysta w okresie klasycyzmu. (wyznania ewangelickiego)

Genealogia


Ojciec Joseph Gabriel (1715–93), pastor w Heilbronnie; matka Katharina Elisabeth Assum (zm. 1777) z Heilbronnu; - ożenił się w Wiedniu w 1790 r. z aktorką Josephine Hortense Müller (1766-1808).

Życiorys


Füger uczył się od 1764 r. w Stuttgarcie w książęcej szkole rysunku u Nicolasa Guibala ucznia Antona Raphaela Mengsa. Następnie udał się do brata, do Halle, aby przygotować się tam do studiów prawniczych. Poznał tam Christiana Adolpha Klotza, który w decydujący sposób wpłynął na jego decyzję poświęcenia się malarstwu. W Halle zwrócił na siebie uwagę jako miniaturzysta. W 1768 r. przeniósł się do Lipska, gdzie został uczniem Adama Friedricha Oesera. W 1771 r. tworzył w Dreźnie, a od 1774 r. pracował w Wiedniu. Tam dzięki mecenatowi księcia Wenzela Antona von Kaunitz-Rietberga nawiązał kontakty z dworem cesarskim i w 1776 r. otrzymał stypendium od cesarzowej Marii Teresy na dalszą naukę do Rzymu, gdzie był w bliskim kontakcie z Mengsem i Jacques-Louis'em Davidem. Końcem 1781 r. otrzymał zlecenie na wykonanie obrazów sufitowych w bibliotece pałacu królewskiego w Casercie.

Po powrocie do Wiednia w 1783 r. został powołany przez Wenzela Antona Kaunitza jako wicedyrektor Wiedeńskiej Akademia Sztuk Pięknych. W 1795 r. został jej dyrektorem i kierował nią do 1806 roku. Podczas jego rządów Akademia przeżyła duży rozkwit. Jego uczniami byli tutaj Franz Gareis, Johann Friedrich Overbeck, Franz Pforr, Julius Schnorr von Carolsfeld, Joseph Karl Stieler i inni. W 1806 r. powołano go na dyrektora cesarskiej galerii obrazów i zarządcę pałacu Belweder.

Literatura


  • Karl Weiß: Füger, Heinrich. W: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Tom 8, Duncker & Humblot, Leipzig 1878, s. 177-179.
  • Max Schefold: Füger, Heinrich Friedrich. W: Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 5, Duncker & Humblot, Berlin 1961, s. 686.

Linki