Johann Hülsemann


Johann Hülsemann (ur. 26 listopada 1602 roku w Esens (Grafschaft Ostfriesland), zm. 11 czerwca 1661 roku w Lipsku) - niemiecki teolog luterański.

Genealogia


Ojciec Heinrich (1569–1624), proboszcz i superintendent w Esena; matka Anna z domu Bohle (zm. 1642); - ożenił się 26.1.1630 roku w Lipsku z Sophią z domu Barwasser (1607–67), wdową po Friedrichu Balduin, profesorze teologii w Wittenberdze; miał 3 synów (2 wcześnie zmarło) i 7 córek ( 1 wcześnie zmarła), córka Dorothea Elisabeth poślubiła Abrahama Calova.

Życiorys


Po studiach na uniwersytetach w Rostocku, Wittenberdze i Marburgu i po podróży edukacyjnej do Holandii, Francji i północnych Niemczech został w 1629 roku profesorem teologii na uniwersytecie w Wittenberdze. W 1646 powołano go na takie samo stanowisko do Lipska, gdzie został także proboszczem w kościele Nikolaikirche (Kościół Mikołaja), a od 1657 superintendentem.

Teologicznie został ukształtowany przede wszystkim przez Friedricha Balduina, Johannesa Scharffa, Jakoba Martiniego i Balthasara Meisnera.

Znaczenie


Był on wpływowym przedstawicielem luterańskiej ortodoksji, który popierał praktyczne dążenia reformacyjne w Kościele luterańskim i wspierał je własnymi publikacjami. Także pisma Johanna Arndta znajdują jego aprobatę.

W młodości opowiadał się za porozumieniem z inaczej myślącymi, ale wydarzenia podczas Thorner Collegium Charitativum (rozmowy religijne w Toruniu) w 1645 roku pokazały, że uważany dotychczas za liberalnego przewodniczącego niemieckiego luteranizmu, występował przeciw ewangelikom reformowanym i synkretyzmowi, którzy szukali prób zniwelowania różnic wyznaniowych („Methodus Concionandi auctior edita, cui accesserunt eiusdem auctoris Methodus Studii Theologici …, 1638). Występował tam przede wszystkim przeciw Georgowi Calixtowi i jego pojmowaniu teologii jako pewnej czystej nauki, która jest możliwa do nauczenia się. Z drugiej strony utorował drogę do dalszego dążenia zjednoczeniowego poprzez naukę o podstawowych artykułach i mistycznym zjednoczeniu z określeniem konieczności zbawienia i stosownego pogłębienia rozumienia zbawienia. Początkiem 1655 r. brał udział razem z Hieronymusem Kromayerem (1610-1670) i Danielem Heinrici (1615-1666) przy zredagowaniu pisma »Consensus repetitus fidei vere Lutheranae«, które 14 marca podpisali inni teologowie saksońscy. Dla jego współczesnych, pozostawał po śmierci Johanna Gerharda " pierwszym człowiekiem luterańskiego Kościoła niemieckiego", mimo że nie otrzymał oczekiwanego oficjalnego urzędu nadwornego kaznodziei w Dreźnie.

Dzieła (wybór)


  • De ministro consecrationis et ordinationis sacerdotalis, 1630.
  • Breviarium theologiae exhibens praecipuas fidei controversias, 1641.
  • Calvinismus irreconciliabilis, 1644.
  • Dialysis apologetica, 1649.
  • Brevis instructio studiosorum, Leipzig 1650.
  • Calixtinischer Gewissenwurm, Leipzig 1653.
  • Der Witben Freud, Gottseligkeit, Leipzig 1648.
  • Geistlicher Aufenthalt des weiland Herrn Andreas Fürstenhaupts, Bürgers und Handelsmanns zu Leipzig, Leipzig 1649.
  • Himlisch Leben des Wilhelm Leysers, Wittenberg 1649.
  • Semper vivum. Stetblühende Blume einer glaubigen Seele, Leipzig 1648.

Literatura


Linki