Karl Theophil Guichard


Karl Theophil Guichard (nazwany przez Fryderyka II (1712-1786) Karl Gottlieb Guichardt von, genannt Quintus Icilius; ur. 24 września 1724 r. w Magdeburgu; zm. 13 maja 1775 r. w Poczdamie) - pruski oficer, zaufany Fryderyka II i historyk wojenny opisujący epokę fryderykańską. (wyznania ewangelicko-reformowanego)

Genealogia


Pochodził z rodziny hugenotów z Sabaudii; ojciec Johann Philipp Guichard (1684-1750), pruski radca dworu, sędzia i syndyk w Magdeburgu; matka Henriette z domu Steinhäuser (1691-1774) z Magdeburga; - ożenił się w Groeben/Mark w 1771 r. z Henriette Helene Albertine von Schlabrendorff (1747-83); dzieci syn Friedrich Guichard genannt Quintus Icilius (1773-1799) i córka; prawnuk Ernst Gustav von Quintus Icilius (1824-85), profesor fizyki w Hanowerze.

Życiorys


Guichard studiował teologię, filologię klasyczną i orientalistykę na uniwersytetach w Halle, Magdeburgu, Herborn i Lejdzie. W Halle przyjaźnił się z Johannem Joachimem Winckelmannem (1717-1768). W Lejdzie słuchał wykładów Alberta Schultensa (1686-1750). Po tym jak jego starania o posadę bibliotekarza lub profesora w Utrechcie nie powiodły się został oficerem w regimencie holenderskim i brał udział w austriackiej wojnie o sukcesję w latach 1740-1748. W 1752 r. odszedł z wojska jako kapitan.

Rozpoczęte przez niego studia dotyczące istoty wojen antycznych prowadziły go do Londynu, gdzie badał taktykę w bitwach prowadzonych przez Rzymian z Kartagińczykami. Prace te otworzyły mu drogę do wejścia w otoczenie króla Fryderyka II. W lutym 1758 r. pojawił się Guichard w kwaterze polowej króla we Wrocławiu i już w maju tego roku został jego adiutantem skrzydłowym. Potem pracował w kancelarii polowej króla. Jego tamtejsza działalność dostarczyła później wartościowy materiał źródłowy dla dzieła Fryferyka II o wojnie siedmioletniej.

W maju 1759 r. otrzymał w czasie słownego sporu z królem o nazwisko "Caecilius" lub "Icilius", pewnego nie do udokumentowania rzymskiego centuriona z bitwy pod Farsalos, pruski tytuł szlachecki z dodatkiem "von Quintus Icilius". Na to nazwisko wystawiony został też królewski rozkaz nadający Guichardowi order Pour le Mérite. W 1758 r. Guichard awansował na majora i dowódcę wolnego batalionu (niem. Freibataillon, samodzielna jednostka wojskowa w 2 połowie XVIII w.), później wolnego regimentu (niem. Freiregiment).

Od stycznia do kwietnia 1761 r. miało miejsce sławne plądrowanie saksońskiego zamku myśliwskiego Hubertusburg w Wermsdorf koło Oschatz przez jego oddział. Po zawarciu pokoju w 1763 r. został ponownie oficerem armii i członkiem królewskiej świty. W 1764 r. przyjęto go do Pruskiej Akademii Nauk, a w 1766 r. otrzymał awans na pułkownika.

Guichard należał do kręgu przyjaciół Friedricha Nicolai (1733-1811), przez którego zwrócił uwagę na Gottholda Ephraima Lessinga (1729-1781) i daremnie proponował go jako dyrektora biblioteki w Berlinie, którą sam administrował. W tym czasie brał udział w zarządzaniu pruskimi uniwersytetami, założeniu pruskiego banku państwowego i w innych przedsięwzięciach gospodarczych. Po jego śmierci jego wartościową bibliotekę kupił król Fryderyk II.

Jego nazwisko jest ściśle związane z historią pruskiego wojska, berlińską historią kultury i anegdotami z tamtego okresu.

Dzieła (wybór)


  • D. M. Viri Amplissimi Gravissimi Francisci Fagel Ordinibus Generalibus Foederati Belgii Ab Actis Publicis, V. Iduum Octobr. MDCCXLVI Anno Aet. LXXXVI. Mortui. 1746.
  • Mémoires militaires sur les Grecs et les Romains. 1758.
  • Geschichte des Polyb : mit den Auslegungen und Anmerkungen des Ritters Herrn von Folard, französischen Obersten; worinne derselbe die Kriegskunst nach allen ihren Theilen ... deutlich und gründlich abgehandelt und in vielen Kupferstichen vorgestellet hat. 1759-1760.
  • Mémoires critiques et historiques sur plusieurs points d’antiquités militaires. 1773.

Literatura


  • Bernhard von Poten: Guichard, Karl Theophil. W: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Tom 10, Duncker & Humblot, Leipzig 1879, s. 104-106.
  • Hans Zopf: Guichard. W: Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 7, Duncker & Humblot, Berlin 1966, ISBN 3-428-00188-5, s. 297.
  • Ernst Graf zur Lippe: Quintus Icilius, Seigneur de Wassersuppe alias Guischard. Berlin 1866

Linki