Otto Benndorf


Otto Benndorf (ur. 13 września 1838 r. w Greiz; zm. 2 stycznia 1907 r. w Wiedniu) - niemiecki archeolog klasyczny i założyciel Österreichisches Archäologisches Institut (pol. Austriacki Instytut Archeologiczny). (wyznania luterańskiego)

Genealogia


Ojciec Eduard Benndorf, kupiec; matka Lina Grosch; - ożenił się z Sophie z domu Wagner (1843-1919); miał syna Hansa i dwie córki, Else i Nelly .

Życiorys


Benndorf studiował najpierw przez kilka semestrów na wydziale teologicznym w Erlangen, zanim przeniósł się na uniwersytet do Bonn, gdzie studiował historię sztuki. Jego nauczycielami byli m.in. Friedrich Gottlieb Welcker (1784-1868), Otto Jahn (1813-1869) i Friedrich Ritschl (1806-1876). Doktoryzował się z archeologii i historii sztuki. W latach 1864-1868 podróżował po Włoszech, Sycylii, Grecji i Azji Mniejszej. Po powrocie habilitował się w Getyndze u Friedricha Wieselera (1811-1892). W 1869 r. został profesorem nadzwyczajnym archeologii klasycznej w Zurychu, a od 1872 do 1877 pełnił tę samą funkcję w Pradze. W 1875 r. wziął udział w wyprawie na wyspę Samotrakę zorganizowanej przez Alexandra Conze (1831-1914). W 1877 r. został następcą Alexandra Conze jako profesor zwyczajny na uniwersytecie w Wiedniu. Jako kierownik Seminarium Archeologiczno-Epigraficznego zorganizował kilka wypraw do Azji Mniejszej, m.in. w 1881 i 1882 roku. W 1895 r. zainicjował razem z Carlem Humannem (1839-1896) pierwsze wykopaliska austriackie w Efezie, które rozpoczął w 1896 roku. W 1898 r. doprowadził do założenia Austriackiego Instytutu Archeologicznego (pol. Österreichisches Archäologisches Institut), którego był dyrektorem w latach 1898-1907. W 1898 r. zrezygnował z prowadzenia katedry na uniwersytecie. W 1897 r. został przewodniczącym Komisji Bałkańskiej (pol. Balkan-Kommission).

Otto Benndorf zmarł 2 stycznia 1907 r. w Wiedniu w wyniku udaru mózgu i został pochowany na cmentarzu Dornbacher Friedhof.

Znaczenie


Otto Benndorf szybko został jednym z najbardziej szanowanych archeologów swojego okresu. Charakterystyczne jest dla niego ścisłe połączenie filologicznych, antykwarycznych i historyczno-artystycznych studiów z żywą znajomością zabytków archeologicznych, jak również przejście od pracy badawczej na uniwersytecie do działalności praktycznej podczas podróży badawczych i wykopalisk, Został wielkim organizatorem studiów archeologicznych i badań w cesarstwie austriackim w seminarium archeologicznym na uniwersytecie w Wiedniu i wreszcie w założonym instytucie archeologicznym. Ze swoich ekspedycji do Azji Mniejszej przywiózł m.in. z Licji reliefy z grobów książęcych, wartościowe rzeźby z rozpoczętych wykopalisk w Efezie, które obecnie znajdują się w Muzeum Historii Sztuki (niem. Kunsthistorisches Museum) w Wiedniu.

Dzieła (wybór)


  • De Anthologiae Graecae epigrammatis quae ad artes spectant. 1862.
  • Die Antiken von Zürich. 1872.
  • Antike Gesichtshelme und Sepulcralmasken. 1878.
  • Vorläufiger Bericht über zwei oesterreichische archaeologische Expeditionen nach Kleinasien. 1883.
  • Ueber die jüngsten geschichtlichen Wirkungen der Antike. 1885.
  • Über einen in Eleusis gefundenen Marmorkopf. 1887.
  • Das Heroon von Gjölbaschi-Trysa. 1889, razem z Georgiem Niemannem.

Literatura


Linki