Otto Erich Hartleben


Otto Erich Hartleben (ur. 3 czerwca 1864 w Clausthal; zm. 11 lutego 1905 w Salò nad Jeziorem Garda) – niemiecki pisarz, dramaturg, tłumacz, reprezentujący niemiecki naturalizm. (wyznanie luterańskie)

Genealogia


  • Ojciec: Hermann (1829–79), urzędnik okręgowy.
  • Matka: Elwine z domu Angerstein (1838–76) z Hanoweru.
  • Ożenił się: w Berlinie w 1893 z Selmą z domu Hesse (1868–1930).

Życiorys


Po wczesnej utracie rodziców Otto Erich Hartleben wychowywał się razem z pięciorgiem rodzeństwa w domu dziadka, senatora Eduarda Angersteina (1805–1893) w Hanowerze. Po nauce w gimnazjach w Jever i Celle rozpoczął w 1886 studia prawnicze w Lipsku, które kontynuował w Berlinie. W Lipsku poznał Hermanna Conradiego (1862–1890) i Adolfa Bartelsa (1862–1945). Pierwszy tomik wierszy pt. Studenten-Tagebuch Otto Erich Hartleben opublikował w 1886. W 1889 był referendarzem w sądach w Stolbergu (Harz) i Magdeburgu. Wkrótce zrezygnował z dalszej kariery prawniczej. Od 1890 żył jako pisarz w Berlinie. Po śmierci dziadka odziedziczył w 1893 pokaźny spadek, który zapewnił mu dostatnie życie.

W Berlinie współpracował z Arno Holzem (1863–1929), Hermannem Conradi, braćmi Juliusem (1859–1930) i Heinrichem Hart (1855–1906), którzy reprezentowali niemiecki naturalizm. W tym czasie wydał Goethe-Brevier (1895). Otto Erich Hartleben napisał także kilka opowiadań m.in. Geschichte vom Abgerissenen Knopfe (1893), Vom Gastfreien Pastor (1895) i Vom Einhornapotheker (1895).

Największy sukces odniosła jego tragedia Rosenmontag (1900), której tematem była miłość między prostą dziewczyną a porucznikiem pochodzącym ze starej oficerskiej rodziny. Dzięki otrzymanemu za nią honorarium kupił willę Halkyone w Salò nad Jeziorem Garda. Tam w 1903 stworzył miejsce spotkań artystów tzw. „Akademie für unangewandte Wissenschaften”, do której należeli min. Peter Behrens (1868–1940), Otto Julius Bierbaum (1865–1910), Franz Blei (1871–1942), Gerhart Hauptmann (1862–1946). Alfred Kubin (1877–1959) i Emil Orlik (1870–1932).

Do jego wierszy muzykę napisali m.in. Max Reger (1873–1916), Alban Berg (1885–1935) i Alma Mahler-Werfel (1879–1964).

Dzieła (wybór)


  • Studenten-Tagebuch 1885–1886, 1886.
  • Der Frosch. Familiendrama in einem Act nach Henrik Ipse, (parodia), 1889.
  • Angele, (komedia), 1891.
  • Die Serényi, (opowiadania), 1891 (nowe wydanie Zwei verschiedene Geschichten).
  • Die Erziehung zur Ehe,(komedia), 1893.
  • Hanna Jagert, (komedia), 1893.
  • Die Geschichte vom abgerissenen Knopfe, (opowiadania), 1893.
  • Meine Verse, (wiersze), 1895.
  • Der römische Maler, (nowela), 1898.
  • Ein wahrhaft guter Mensch, (komedia), 1899.
  • Rosenmontag. Eine Offiziers-Tragödie in fünf Acten, (tragedia), 1900.
  • Von reifen Früchten. Meine Verse, zweiter Teil, (wiersze), 1902.
  • Das Ehefest, (nowele), 1906.
  • Tagebuch. Fragment eines Lebens, 1906.

Literatura


  • Carl Friedrich Wilhelm Behl: Hartleben, Otto Erich w Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 7, Duncker & Humblot, Berlin 1966, ISBN 3-428-00188-5, s. 720 (online).
  • Selma Hartleben: „Mei Erich“. Aus Otto Erichs Leben. Fischer, Berlin 1910.

Linki