Paul Günther Lorentz


Paul Günther Lorentz (znany także jako Pablo Lorentz; ur. 30 sierpnia 1835 w Kahla; zm. 6 października 1881 w Concepción del Uruguay w Argentynie) – niemiecki botanik specjalizujący się w briologii czyli zbieraniu i badaniu mszaków. Stał się znany przede wszystkim przez zbiór botaniczny z Ameryki Południowej, który zawierał ponad 1.000 nieznanych dotąd gatunków roślin naczyniowych, mszaków i porostów. Jego skrót jako autora naukowej nazwy botanicznej brzmi "Lorentz". (wyznanie luterańskie)

Genealogia


Ojciec Heinrich Moritz Friedrich, m.in. sędzia krajowy w Kahla, syn pastora Conrada Gottlieba w Uhlstädt w Turyngii, w powiecie Saalfeld-Rudolstadt i Johanny Wilhelmine Rosine Jördens; matka Emma (1816–37), córka tajnego radcy dworu doktora medycyny Karla Augusta Schubarta (1785–1873) i Amalii Juliany Pazig; przybrana matka Laura Fröbel z Rudolstadt; – ożenił się w 1880 z Johanną Franz.

Życiorys


Lorentz uczęszczał od 12 roku życia do gimnazjum w Altenburgu, po czym od 1855 r. studiował teologię w Jenie i Erlangen, ale po zdanym w 1858 r. pierwszym egzaminie teologicznym postanowił poświęcić się botanice. Wykładów z botaniki słuchał już w Jenie u Matthiasa Jacoba Schleidena (1804–1881) i w Erlangen u Adalberta Schnizleina (1814–1868). Od 1858 r. studiował botanikę w Monachium, gdzie w 1860 r. doktoryzował się dysertacją pt. Beiträge zur Biologie und Geographie der Moose.

Od 1860 do 1869 r. Lorentz pracował w Monachium i zajmował się wyłącznie mszakami. Po habilitacji w 1864 r. z botaniki u Carla Wilhelma von Nägeli został tutaj Privatdozentem botaniki. W 1870 r. został profesorem botaniki na uniwersytecie w Córdobie w Argentynie, co związane było z obowiązkiem badania kraju. Od 1873 r. jego asystentem był Georg Hans Emmo Wolfgang Hieronymus (1846–1921). W wyniku wewnętrznych politycznych intryg kilku niemieckich profesorów zwolniono w 1874 roku, wśród których był też Lorentz. Wprawdzie został zrehabilitowany i w 1875 r. został profesorem w Colegio Nacional w Concepción del Uruguay, gdzie pracował do śmierci. Również stąd prowadził liczne podróże w celu zbierania roślin.

Jednocześnie z Wilhelmem Philippem Schimperem (1808–1880) założył geografię mszaków jako uzupełnienie ugruntowanej już geografii roślin i częściowo razem z Ludwigiem Molendo (1833–1902) odbył liczne briologiczne studia i podróże w Alpy. W Argentynie jako pierwszy botanik podjął liczne podróże: w 1871/72 w górskie regiony Tucumán i Catamarca aż po Laguna Blanca, w 1872/74 podróżował po prowincji Jujui, w 1879 po pampie aż do Rio Negro, w 1881 do Sierra Ventana koło Bahia Blanca. Dostarczone przez niego zbiory do Niemiec opracowywali różni uczeni m.in. August Grisebach (1814–1879) (rośliny naczyniowe), Karl Johann August Müller (1818–1899) (mszaki) i August von Krempelhuber (1813–1882) (porosty). Tylko podczas dwóch pierwszych podróży zebrał prawie 3.000 różnych gatunków roślin nasiennych, z czego 567 było dotychczas nieznanych. Do tego doszły 22 nowe porosty i w latach 1871–81 ok. 480 nowych gatunków mchów. Lorentz jako pierwszy sporządził geograficzną mapę roślin Argentyny.

Dzieła (wybór)


  • Beiträge zur Biologie und Geographie der Moose. München 1860.
  • Moosstudien. Leipzig 1864.
  • Verzeichnis der europäischen Laubmoose. Stuttgart 1865.
  • Studien zur Anatomie des Querschnitts der Laubmoose. Berlin 1869.

Literatura


  • Ernst Wunschmann: Lorentz, Paul Günther w Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Tom 52, Duncker & Humblot, Leipzig 1906, s. 76–78.
  • Mägdefrau, Karl: Lorentz, Paul Günther w Neue Deutsche Biographie (NDB). Tom 15, Duncker & Humblot, Berlin 1987, s. 166.

Linki